خود به خود!
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
زندگی را شلوغ کنید. اجازه بدهید همهچیز در هم بپیچد. بگذارید یادتان نیاید همین ثانیهی پیش، شناسنامهی در دستتان را کجا گذاشتهاید. بگذارید از خستگی و دربهدری گوشهای بایستید و فقط به آسمان نگاه کنید. اجازه بدهید حسرتِ همهی بعضیها را بخورید. خودتان را وادار به بدبختی کنید. چرا که فقط اینگونه می
هر بنیادی، هر نهادی، هر سازمانی هر ادعایی که داره رو، اول باید روی خودش پیاده کنه. روی سیستمِ کاری. روی کامندهاش. روی مسئولینِ مرتبط باهاشون. در واقع سر تا پاش باید جلوهگرِ ادعاش باشه. تقریباً این ایراد به همهی سازمانها وارده که معمولاً اصلا اندازهی ادعاشون نیستن -_-
این یارویی که توی دوتا پستِ
1. منظور از پستِ موقتِ قبل این نبود که عازمِ مشهد هستم، که اگه قطعی بود، صریحتر میگفتم. صرفاً منظور همونی بود که نوشتم: بعد از گفتنِ اسم مشهد، دلم هرّی ریخت.
2. خستهام از خودم. دلم سنگینه. سبک نمیشه لاکردار. مشهدی در کار نیست. هیچوقت دوست نداشتم زیرِ بارِ منتِ کسی باشم.حالم بهم میخوره کسی سرم